Ελληνική πεζογραφία (36)
  • -10%
    img-book

    Το ημερολόγιο μιας γυναίκας, η διαδρομή της, με τις ιστορίες προσώπων που έγιναν σταθμοί στη ζωή της. Ιστορίες ανθρώπινες και αληθινές.
    Πάντα ήθελα να φεύγω. Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά. Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής.
    Όχι να φεύγω γι’ άλλους τόπους. Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω. Να ρίχνω τα «στοπ» στον δρόμο μου. Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές. Ν’ αψηφώ τα όρια της ταχύτητας. Να φεύγω χωρίς προορισμό. Μια φυγή μέσα στην ίδια τη φυγή.
    Σα να με κυνηγούσε πάντα ο εαυτός μου. Και μόλις έβρισκα ένα ξέφωτο, να πάρω μια ανάσα, βρε αδερφέ, να στήσω μια σκηνή να ξαποστάσω, βαρούσε ο συναγερμός μέσα μου και με ξεκούφαινε.
    Φεύγοντας, άφησα πίσω μου πολλά σκουπίδια.
    Άφησα όμως, στη φούρια μου, και πράγματα πολύ σημαντικά.
    Κάτι κοσμήματα, ας πούμε, ακριβά, που κάποιοι μου είχαν χαρίσει για να στολίσω την ψυχή μου…

  • -10%
    img-book

    Ένα βιβλίο που σου δίνει τη δυνατότητα μέσα από τις σελίδες του να ξεφυλλίσεις τη σιωπή και να διεισδύσεις στα ποιητικά μονοπάτια της Αλκυόνης Παπαδάκη, μέσα από εύγλωττες εικόνες.

  • -10%
    img-book

    Οκτώβριος 1981. Η Ελλάδα γιορτάζει την εκλογή του Ανδρέα Παπανδρέου, με την «Αλλαγή» που έρχεται. Ο Αλέκος καπνίζει το τσιγάρο του και παρακολουθεί το πλήθος να πανηγυρίζει. Τους κοιτά ειρωνικά. Αυτός, άλλωστε, απεχθάνεται την πολιτική και έχει τις δικές του απόψεις για την Ελλάδα και πώς πρέπει να βαδίσει.
    Σήμερα, ο χαμένος στο δάσος δάσκαλος παραβιάζει την πόρτα του αγροκτήματος που έγραφε ρητά πως δεν επιτρέπεται η είσοδος στους ανθρώπους και βλέπει να τον σημαδεύει μια καραμπίνα. Έτσι έρχεται σε επαφή με τον Αγριάνθρωπο.
    Δύο διαφορετικές εποχές. Έχουν άραγε σχέση μεταξύ τους το 1981 και το σήμερα; Ο Αγριάνθρωπος είναι υπαρκτό πρόσωπο; Και αν ναι, πώς συνδέεται με τις δύο εποχές;

  • -10%
    img-book

    Ο Γιάννης Μαγκλής είναι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους πεζογράφους μας. Ο Άρχοντάς του είναι παιδί της νιτσεϊκής φιλοσοφικής σκέψης. Όμως, πέρα για πέρα γήινος. Πατάει στέρεα στο χώμα. Σου προσφέρει, όχι την άρνηση, αλλά την κατάφαση της ζωής. Ένας ο δρόμος του: η πάλη ενάντια στο πεπρωμένο ως την ύστατη πνοή. Με αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις του. Με περηφάνια. Με αξιοπρέπεια, όπως ταιριάζει στο δυνατό άνθρωπο. Αλύγιστος, κι ας ξέρει πως σε κάποια στροφή του άνισου αγώνα του, θα δεχτεί το θανάσιμο χτύπημα… η κυρία Μαρία, ο Νικόλας, ο Αλκιβιάδης, ο Μιλτιάδης, ο Άρης, η Ελένη, η Μυρτώ, η οικογένεια του Άρχοντα. Και γύρα της ένας κόσμος ολόκληρος που δούλευε τη γη, φρόντιζε τα ζώα και τις σοδειές και μεριμνούσε για τις τρεχούμενες εμπορικές δουλειές… Ο Άρχοντας είναι ένα από τα μυθιστορήματα που ανοίγουν δρόμους στην πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη. Που του δίνουν έναν κανόνα ζωής, που ν’ αξίζει να τη ζήσει κανείς χωρίς να προδώσει τον άνθρωπο. Είναι γραμμένος έτσι που μπορείς να ακούσεις ευκρινέστατα τους ήχους της ψυχής του λαού μας. Πάνω απ’ όλα ορθώνεται περήφανη, δωρική, απολλώνεια η αξιοσύνη της ελληνικής φυλής, το λεγόμενο «δαιμόνιό» της, η λεβεντιά, η αγωνία του Σίσυφου, που κυλάει αιώνια την πέτρα του, μα και η ατσαλένια δύναμη του Ανταίου, που την κρατάει όρθια. Είναι βιβλίο που σε προβληματίζει. Σου βάζει ερωτηματικά και σε υποχρεώνει να δώσεις απαντήσεις. Βιβλίο που σε τυλίγει με την αχλύ του λόγου και με τα μαγικά φτερά του σε πάει πολύ ψηλά…

    Ο Άρχοντας Συγγραφέας: Γιάννης Μαγκλής 15.97 14.38
  • -10%
    img-book

    «Ένα βιβλίο που περιγράφει αυθεντικές ιστορίες από τη σκληρή δουλειά του καραβιού, του επικίνδυνου κόσμου της άγριας θάλασσας και το δύσκολο κόσμο του λιμανιού.

  • -10%
    img-book

    «Συμβαίνει καμιά φορά… να έχεις την αίσθηση πως δεν τελείωσες με κάποιον ήρωα ενός παλιότερου έργου σου. Κάτι θέλει ακόμα να πει. Κάτι γυρεύει και σε κυνηγά. Μου συνέβη έντονα με τις ”Κατειρήνες”, τα δύο μικρά κοριτσάκια από τη συλλογή διηγημάτων ”Οι Κάργιες”. Χρόνια δε μ’ άφηναν σε ησυχία οι ”Κατειρήνες”. Τελικά, ενέδωσα. Το μυθιστόρημα αυτό είναι ανάπτυξη εκείνου του διηγήματος», σημειώνει η ίδια η συγγραφέας.

    Οι κάργιες Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη 10.25 9.22
  • -10%
    img-book

    Είναι δυνατόν μία λέξη μόνο να αλλάξει τα σύνορα του κόσμου, να προσδιορίσει νέες προοπτικές, να απελευθερώσει από τις μάσκες, να τον απαλλάξει από τη λύπη, την παραφροσύνη, το βόλεμα και κάθε είδους φυλακή; Ποια είναι λοιπόν αυτή η λέξη και πώς μπορούμε, αν την κατανοήσουμε, να την αρθρώσουμε και να καταλήξουμε όπως οι ήρωες της ιστορίας εκεί όπου δεν έφτασε ποτέ κανένας, δηλαδή στην ΟΥΤΟΠΙΑ; Δράκοι, μικροσκοπικά και μεγάλα ανθρωπάκια, παράλληλοι κόσμοι, απροσδόκητες συναντήσεις, χρώματα, αριθμοί και συναισθήματα σμίγουν σε μια άλλη προοπτική σχεδόν αθέατη από τους πολλούς, δίνοντας πίσω τη χαρά του παιχνιδιού και της αναγκαιότητας να πάμε πάρα κάτω. Ένα παραμύθι για παιδιά και για ενήλικες που ζουν σαν παιδιά. ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΗΛΙΚΙΕΣ 5 ΕΩΣ 125 ΕΤΩΝ

    Ουτοπία Συγγραφέας: Ελίτα Μιχαηλίδου 1.90 1.80
  • -10%
    img-book

    Bραβείο καλύτερου ελληνικού μυθιστορήματος «The Athens Prize for Literature», του λογοτεχνικού περιοδικού «δέκατα» για τα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2012.

    Ο Ορέστης, η Φανή, ο Δημήτρης, ο Άκος, ο Φώτης και η Άννα ζουν στην ευθραυστότητα της νεότητας και τη ρευστότητα ενός κόσμου που δεν ευημερεί. Έξι ήρωες μυθιστορηματικοί όσο και αληθινοί προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα στην απαράβατη τάξη του κόσμου με μοναδική βεβαιότητα τη βαρύτητα και το θάνατο. Οι προσωπικές τους ιστορίες συνδέονται σαν θραύσματα για να κατασκευάσουν ένα παζλ σε αποχρώσεις του θρίλερ. Μια ιστορία που αναπτύσσεται σαν σπείρα με κέντρο της την Άννα και τη μυστηριώδη εξαφάνισή της. Οι χρονικές εναλλαγές αποτυπώνονται στις σελίδες σαν ένα παιχνίδι μεταξύ μνήμης και λήθης, σαν ένας ανοιχτός διάλογος με την απώλεια, καθώς οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται σε μια περίεργη διαδρομή χωρίς αρχή και τέλος. Σε ένα ολόκληρο σύμπαν που εμπερικλείει τον μικρόκοσμο όλων συνωστίζονται πρόσωπα, στιγμές, καταγραφές, ενδοσκοπήσεις, ευρήματα αλλά και δύσκολα ερωτήματα. Τελικά, μια αναπνοή λιγότερη, ένα βήμα ή ο έρωτας αλλάζουν το βάρος του κόσμου;

  • -10%
    img-book

    Σε κάποιο χωριό της Κρήτης γεννιέται ο Νικηφόρος Χερουβείμ, καρπός ενός βιασμού και «υιοθετημένο» τέκνο ενός βεβιασμένου γάμου. Είναι ένα πανέξυπνο παιδί που λατρεύει τη μητέρα του τη Συρμαλιώ και μισεί τον «πατέρα» του. Με αποσκευές βαριές από την παιδική του ηλικία, ο Νικηφόρος εκτινάσσεται και διαγράφει μια λαμπρή, για τους πολλούς, πορεία: κατακτά τίτλους σπουδών, αποκτά διασυνδέσεις, θέσεις, κοινωνική επιφάνεια, πλούτο, οικογένεια. Μέσα σε αυτή τη λυσσαλέα προσπάθεια για άνοδο, χάνει το πολυτιμότερο: την ψυχή του. Η εμπλοκή του σε κυκλώματα τοκογλυφίας, πλειστηριασμών, λαθρομετανάστευσης τον ανεβάζει στο βάθρο της εξουσίας, θεωρώντας ότι έχει τον έλεγχο των πάντων. Όταν, όμως, χάνεις τον έλεγχο της συνείδησής σου, μοιραία έρχεται η ανατροπή: ένα ξαφνικό γεγονός όσο κι οριστικό όπως ο θάνατος θα φέρει στη ζωή του τις Eρινύες. Όλα γύρω του καταρρέουν και οι ενοχές του τον οδηγούν στη μεταστροφή, αγνοώντας όμως κι ο ίδιος αυτό που του επιφυλάσσει η μοίρα. Οι ιστορίες των ανθρώπων γύρω του θα κάνουν το δικό τους κύκλο για να ζήσουν, να πάθουν, να μάθουν, να καταστραφούν ή να βρουν τη γαλήνη. Όλοι τους θα βαδίσουν το δρόμο τους, αφήνοντας ο καθένας τα δικά του χνάρια. Και κάπου εκεί, σε αυτό το γύρισμα της ζωής, μετά τη στροφή, ο Νικηφόρος σε ένα άγνωρο μονοπάτι θα συναντήσει την Ελένη, μια γυναίκα που κουβαλά κι εκείνη βαριές αποσκευές από το παρελθόν. Η μία ψυχή με δανεικά αποφόρια και η άλλη με δανεικές στολές και ψεύτικα παράσημα ενώνονται για να ζήσουν και να παλέψουν μαζί.

  • -10%
    img-book

    Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν. Και τ’ άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά. Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους. Χαρά σ’ αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι. Αν το ‘σκισαν μετά, αν το ‘καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό. Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το ‘καναν μόνο και μόνο για να ‘χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν…

  • -10%
    img-book

    «Ύστερα κάθομαι σταυροπόδι και γλείφω τις πληγές μου σαν το σκυλί. Δεν πειράζει, λέω. Πάμε γι’ άλλα. Όπως και να ‘χει το πράμα, η Ρόζυ γεννήθηκε με το βλέμμα καρφωμένο στο ξημέρωμα. Όρτζα τα πανιά λοιπόν…»

    Σκισμένο ψαθάκι Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη 13.82 12.44
  • -10%
    img-book

    Προκλητική του αγνώστου η γοητεία. Εμείς οι ταξιδιώτες στους ωκεανούς του χρόνου κρεμαστήκαμε στη γενειάδα του Ποσειδώνα. Στα αυτιά μας βουίζουν ταξίδια, φουρτούνες, ναυάγια της θάλασσας και της ζωής. Αντισταθήκαμε στους πειρασμούς, μείναμε καθαροί, δεν πουλήσαμε την ψυχή μας. Στην πάλη με την απρόβλεπτη οργή της θάλασσας, γιγαντώνεται το πάθος για τη νίκη της ζωής, η πίκρα του αποχωρισμού και η μεθυστική έκρηξη του νόστου. Στην πάλη με την απρόβλεπτη οργή της θάλασσας, γιγαντώνεται το πάθος για τη νίκη της ζωής, η πίκρα του αποχωρισμού και η μεθυστική έκρηξη του νότου.