Ποίηση (5)
  • -10%
    img-book

    Μία ευρεία επιλογή από το ποιητικό έργο του βραβευμένου Μανόλη Πρατικάκη, ο οποίος έχοντας διανύσει πορεία τεσσάρων δεκαετιών στον ποιητικό στίβο, από τη συλλογή Ποίηση 1971-74 (1974) μέχρι το σύνθεμα Κιβωτός (2012), αποτελεί έναν από τους πιο καταξιωμένους σύγχρονους Έλληνες ποιητές.

    «Το ανά χείρας βιβλίο είναι η δραστικότερη, σε σύγκριση με το παρελθόν, αυτοανθολόγηση-αναδημιουργία της ποίησης του Πρατικάκη, ως έργου εν προόδω που διυλίζεται και εκλεπτύνεται ολοένα περισσότερο, για να προσφερθούν στον αναγνώστη οι καλύτερες στιγμές του και η καθαρή ουσία του. Η γνώμη μου, πάντως, είναι ότι αυτό το βιβλίο θα παρακινήσει τους νέους αναγνώστες της ποίησής του να αναζητήσουν τα εδώ σβησμένα ίχνη του ευρύτερου έργου του. Γιατί, παρά τις επιφανειακές αλλαγές της στα θέματα, τις μορφές και τους εκφραστικούς τρόπους, η ποίηση του Πρατικάκη κατά βάθος συνέχεται και τροφοδοτείται στο σύνολό της από τον ενοποιητικό άξονα του στοχαστικού λυρισμού. Επίσης, στην πορεία της μέσα στον χρόνο ως στοιχείο συνοχής της λειτούργησε η ροπή της προς μια μεγαλειώδη και ουτοπική θεώρηση του κόσμου, ανάλογη της λειτουργίας του Πρατικάκη ως ποιητή-οδηγού. Αυτή η κοσμοθεωρία διεκδικεί το δικαίωμα να γράφεται σε μια ποίηση-ύμνο στην αέναη παρουσία του ανθρώπου, στη γήινη αίγλη του, στην αμετάθετη λειτουργία του ως στοιχείου της φύσης στις κορυφαίες στιγμές της ζωής του, όταν αναμετριέται με τον έρωτα, τον θάνατο, την αρρώστια, την τρέλα. Ένα διακριτικό γνώρισμα του Πρατικάκη, σε σύγκριση με τους άλλους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, είναι ότι τα 11 από τα 17 ποιητικά βιβλία του είναι συνθετικά έργα μεγάλης πνοής, που δείχνουν το εύρος των συλλήψεών του, τη γερή αρματωσιά και τη συνθετική ικανότητα ενός διαρκώς ανανεούμενου και εμπνευσμένου τεχνίτη», όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Ευριπίδης Γαραντούδης, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • -10%
    img-book

    Η ποιητική συλλογή «Βροχή και λιακάδα» του Γάλλου ποιητή και σεναριογράφου Ζακ Πρεβέρ (1900-1977), μέσα από τη μεταφραστική ματιά του Γιάννη Θηβαίου. «Ο Γιάννης Θηβαίος πετυχαίνει να αποκαλύπτει τις αρετές του μεγάλου ποιητή πίσω από μια συγκινητική διαφάνεια. Ο μεταφραστής, με ασκητική ταπείνωση μπορεί και μαζεύει πίσω το εγώ του και αφήνει τον Πρεβέρ να βγει σαρωτικός στη σκηνή των σελίδων και να κάνει τα δικά του μαγικά νούμερα», γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο εισαγωγικό σημείωμά της με τίτλο «Ο μυστικισμός των ‘‘μικρών’’ και των ‘‘τίποτα’’».

    Ο Ζακ Πρεβέρ, χάρη στην καθημερινή γλώσσα που χρησιμοποιεί στην ποίησή του, θεωρήθηκε από το κοινό μεγάλος λαϊκός ποιητής. Η «Βροχή και λιακάδα» (La Pluie et le beau temps) κυκλοφόρησε το 1955, όταν διέμενε στο Παρίσι, στη συνοικία των καλλιτεχνών στη Μονμάρτρη.

    Βροχή και λιακάδα Συγγραφέας: Ζακ Πρεβέρ 14.00 12.60
  • -10%
    img-book

    Το παρόν και το παρελθόν, η ακμή και η παρακμή, ο έρωτας και ο θάνατος όπως ακριβώς νιώθουμε τη ζωή και τη θλίψη, και η μοναξιά, κυρίαρχη όσο ποτέ, συνθέτουν έναν «κόσμο θαμπό, μια ζωή δυσδιάκριτη», συνθέτουν την αρχιτεκτονική της ύπαρξης.

    Στη νέα ποιητική συλλογή της με τον τίτλο Η Αρχιτεκτονική της Ύπαρξης, η Ελένη Γκίκα αποκαλύπτει έναν ποταμό προσωπικών και βαθιά εξομολογητικών στίχων. Η «γεωμετρία» της στιχουργικής της μοιάζει με επίκεντρες γωνίες που συμπίπτουν στον άνθρωπο. Σαράντα τρία ποιήματα φέρνουν στο φως, σε ένα άλλο φως, την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και με τη γλυκύτητα της ωριμότητας αφήνουν πίσω τους, στη σκιά, την πολυπλοκότητά της.

    Ύπνος στο μπλε δωμάτιο

    Μετράει τον χρόνο
    και δεν της βγαίνει
    πότε γεννήθηκε
    πότε γονάτισε
    πότε αγάπησε
    για πότε θρήνησε
    σε ποιο δωμάτιο
    ποια μέρα
    μήνα
    ποια χρονιά
    Σεντόνι
    και τα σκεπάζει όλα
    το μούχρωμα
    μόνο να γίνει νύχτα
    στο μπλε δωμάτιο
    Επιτέλους
    να πέσει, θέλει,
    να κοιμηθεί.

    Το καλάθι της ματαιότητας

    Άγχη και φόβοι
    δισταγμοί και θυμοί
    διλήμματα, επιθυμίες
    γέλια και κλάματα,
    φασαρία και μέριμνα
    καθημερινή
    στο καλάθι της ματαιότητας
    πάντα
    Στην ύστατη ώρα
    όταν το τίποτα
    γίνεται το αντίθετο
    τα πάντα
    το τέλος
    και η αρχή
    γίνεται
    όλα.

  • -10%
    img-book

    Η νέα ποιητική συλλογή της Ντίνας Εξάρχου, με τίτλο «Κλεμμένη δόξα», αποτελείται από τριάντα ένα ποιήματα, τα έντεκα από τα οποία είναι μελοποιημένα από τον πιανίστα και συνθέτη Πέτρο Μπεράτη.

    «Κλεμμένη δόξα»

    Όλοι του κόσμου οι εστεμμένοι
    όλοι οι άρχοντες κι οι πλουτοκράτες
    συμμάχησαν και όρμησαν
    να πάρουνε τη δόξα

    από ένα ταπεινό και καταφρονεμένο
    γέννημα της γης
    το ξυλοκέρατο
    που τρώνε οι χοίροι
    και οι άνθρωποι οι λιμασμένοι.
    Την άρπαξαν τη δόξα
    και την έκρυψαν
    στα θησαυροφυλάκια
    και στα σεντούκια τους
    κι όταν κρεμούν
    χρυσάφια και διαμάντια
    πάνω τους
    και τους ρωτάς
    «πόσα καράτια είναι η κορόνα σου
    τα δαχτυλίδια, τα βραχιόλια, το ρολόι,
    τα σκουλαρίκια, ο σταυρός,
    το περιδέραιο, η αλυσίδα»
    εκείνοι άφοβα απαντούν
    «τόσα καράτια κι άλλα τόσα».
    Ποιος, όμως, σκέφτηκε ποτέ
    τι είναι τούτο το καράτι
    κι από πού μας ήρθε;
    Η χαρουπιά μάς το ‘δωσε
    λένε οι διαβασμένοι.
    Είναι του ξυλοκέρατου ο σπόρος
    το κεράτιο
    που έγινε καράτι ζύγι του χρυσού
    και των πολύτιμων των λίθων
    από τους έμπορους της Βενετιάς
    γιατί το βάρος του
    είναι το ίδιο κι απαράλλαχτο
    κι ο «λόγος» του συμβόλαιο
    εις τους αιώνας των αιώνων.

    Κλεμμένη δόξα Συγγραφέας: Ντίνα Εξάρχου 7.45 6.71
  • -10%
    img-book

    Η νέα ποιητική συλλογή του Δημοσθένη Δαββέτα, με τίτλο «Στον δρόμο του Ορφέα» και υπότιτλο Δοξαστικό του ασύλληπτου.

    Οι εξηγήσεις δεν μπορούν
    να περιλάβουν ό,τι νοιώθεις.
    Πώς να γίνουν οι λέξεις χέρια,
    να σε κλέψουν
    και να σ’ επιστρέψουν δίπλα μου;
    Το βάθος μιας αγάπης
    μπορεί κάλλιστα να γίνει βάρος
    και να της κόψει τα φτερά.
    Απ’ όπου βρεθήκαμε ή περάσαμε μαζί,
    απ’ όπου ονειρευτήκαμε
    όποτε και να περνώ
    η παρουσία σου
    επίμονα με καλεί.
    Στις λέξεις εναποθέτεις τα λόγια σου
    και την σιωπή σου ταυτόχρονα.
    Ίδιος ο Ορφέας λιώνω από τον πόθο
    να γυρίσω κοντά σου,
    να σ’ αγγίξω
    με κίνδυνο να σε χάσω για πάντα.