Πρωταγωνίστρια στην Οδύσσεια της Μαρίας Αγγελίδου (στην ίδια σειρά η Ιλιάδα) είναι η Περιπέτεια επειδή, όπως λέει, οι περιπέτειες χτίζουν τους ήρωες. Η μεγάλη περιπέτεια του ήρωα ξεκινάει στην Τροία, συνεχίζει με τα συμβάντα κατά τη διάρκεια των χρόνων της περιπλάνησης και ολοκληρώνεται με την ποθητή επιστροφή. Η περιπέτεια … «κονταροχτυπιέται με τους Δαίμονες του Χρόνου Που Περνάει… μπορεί να γίνει αγνώριστη… βρίσκει δύναμη και ξαναρχίζει από την αρχή…» Ο πυρήνας του έπους διατηρείται μολονότι πολλά επεισόδια αναφέρονται περιληπτικά (Κίκονες, Σκύλλα -Χάρυβδη, κ.ά.).  Η Μ.Α. δεν το κάνει για λόγους συντομίας, αλλά επειδή κρίνει σκόπιμο να τονίσει θέματα διαχρονικά που εξακολουθούν να μας απασχολούν: τη μνήμη-Λωτοφάγοι, την απληστία- ασκός του Αιόλου, το υπερφυσικό-Λαιστρυγόνες, τα τέρατα-Κύκλωπας, τη μαγεία-Κίρκη, τον θάνατο-Άδης, την αγάπη-Καλυψώ. Οι στάσεις στα νησιά αποκτούν χρώματα ενισχύοντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα, υποστηρίζουν την εξιστόρηση (θυμίζω τη σειρά Το Βυζάντιο σε έξι χρώματα, Μεταίχμιο) και υπονοούν συναισθήματα, ομοιότητες, διαφορές. Λ.χ. στους ανθρωποφάγους Λαιστρυγόνες είναι το γαλάζιο του ουρανού, το πράσινο των δέντρων, το καφετί, το κόκκινο και το μαύρο στο χώμα … «όλα με λίγα λόγια είναι σχεδόν ίδια όπως στα νησιά των ανθρώπων». Στην Κίρκη είναι το χρυσό και το κόκκινο σαν όλους τους κινδύνους. Στον Κάτω Κόσμο το μαύρο, η αγωνία του μη γυρισμού. Στην Καλυψώ όλα τα λαμπερά χρώματα του κόσμου της αγάπης. Ο «χρωματισμός» των επεισοδίων και μόνο, μαζί με τη ζωηρή αφήγηση, κάνουν τη διαφορά. Η Αιμιλία Κονταίου σχεδίασε ένα περιγραφικό εξώφυλλο που «διαβάζεται»: πάνω στα σκούρα μπλε κύματα της λέξης «περιπέτεια» πλέει μια ναυς, το προφίλ του ήρωα διαγράφεται με μονοκοντυλιά, τα γρανάζια του μυαλού δουλεύουν πυρετωδώς και στο βάθος το νησί του προορισμού. Εμπνευσμένο και ποτισμένο, όπως η ασπρόμαυρη εικονογράφηση, με ίχνη αρχαιοελληνικής αγγειογραφίας. Στις φόδρες η πρόταση «πότε άρχισε αυτή η ιστορία;» δημιουργεί τα κύματα που σε σπρώχνουν να συνεχίσεις την ανάγνωση.
Μαρίζα Ντεκάστρο
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

Βραβείο Αναγνώστη 2026 στην «Οδύσσεια – Η περιπέτεια»
Δείτε τα βραβεία εδώ.

H M. Αγγελίδου στα Εκπαιδευτήρια Φρυγανιώτη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

H Μ. Αγγελίδου στην 21η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

Αφήγηση αποσπασμάτων του βιβλίου στη ραδιοφωνική εκπομπή «Διηγήσεις», Η φωνή της Ελλάδας, ΕΡΤ
Ακούστε την αφήγηση εδώ.

Η συγγραφέας μάς μιλά για τον Οδυσσέα στον πόλεμο, για εκείνους που δεν θυμούνται, για αυτούς με το ένα μάτι, για τον Βασιλιά Αέρα, για εκείνους που τρώνε ανθρώπινο κρέας, για τη γυναίκα-γεράκι, για τον Βασιλιά Θάνατο, για τις πέτρες που είναι ζωντανές, για τη γυναίκα «για πάντα», για τη γυναίκα «Ιστορία» και, τέλος, για τον Οδυσσέα στην Ιθάκη. Αυτές οι ιστορίες, κομμάτια του έπους, αποκτούν δική τους υπόσταση – σχεδόν σαν μικρά, αυτόνομα διηγήματα. Όσοι έχουν έστω και λίγο γνωρίσει την Οδύσσεια στο παρελθόν, θα αναγνωρίσουν θραύσματα μνήμης μέσα στις περιγραφές. Αλλά ακόμη και όσοι δεν έχουν διαβάσει ποτέ το έπος, θα βρουν εδώ έναν δρόμο ανοιχτό, φιλικό, γεμάτο εικόνες και συγκίνηση. Το βιβλίο λειτουργεί ταυτόχρονα σαν επανέκφραση και σαν πρώτη γνωριμία. Κι αν το κείμενο της Αγγελίδου είναι αυτό που στήνει τη γέφυρα προς τον Όμηρο, η εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου είναι αυτή που δίνει στην έκδοση τη σύγχρονη, πρωτότυπη πνοή της. Ασπρόμαυρη, γραμμική, με αφαιρετική διάθεση και φαντασία, η εικονογράφηση δεν προσπαθεί να «ντύσει» απλώς το κείμενο, αλλά να του σταθεί ισότιμα. Δεν θυμίζει τις κλασικές εικονογραφήσεις άλλων εκδόσεων της Οδύσσειας για παιδιά· αντίθετα, χτίζει έναν δικό της εικαστικό κόσμο, που σέβεται την παράδοση αλλά την κοιτά με καθαρά σύγχρονη ματιά. Οι γραμμές, τα σχήματα και οι σκιές δημιουργούν χώρο για τη φαντασία του αναγνώστη να χρωματίσει με τον δικό του τρόπο τις σκηνές. Υπάρχει κάτι το σχεδόν μουσικό στον τρόπο που συνομιλούν κείμενο και εικόνα. Η αφήγηση έχει ρυθμό και οι εικόνες λειτουργούν σαν παύσεις ή σαν επιτονισμοί. Ο αναγνώστης προχωρά από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, σαν να ακούει μια μελωδία που άλλοτε ανεβαίνει και άλλοτε χαμηλώνει, αλλά ποτέ δεν χάνει την αρμονία της. Η Οδύσσεια της Μαρίας Αγγελίδου είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Ένα παιδί μπορεί να το απολαύσει ως μια σειρά περιπετειών που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Ένας ενήλικας μπορεί να ανακαλύψει ξανά την ουσία του έπους, αλλά και να θαυμάσει την ικανότητα της συγγραφέως να συμπυκνώνει, να φωτίζει και να ανανεώνει. Μαζί, μπορούν να το διαβάσουν σαν ένα ταξίδι που ενώνει γενιές – ένα ταξίδι όπου η γλώσσα, η φαντασία και η μνήμη βαδίζουν χέρι χέρι. Κι όταν φτάνεις στην τελευταία σελίδα, δεν μένει μόνο η χαρά της ανάγνωσης. Μένει και η αίσθηση ότι οι ιστορίες, αν είναι αληθινές, δεν τελειώνουν ποτέ. Συνεχίζουν να ανασαίνουν μέσα μας, να αλλάζουν μορφή, να επιστρέφουν κάθε φορά που ένα νέο κύμα ή ένας νέος άνεμος μάς καλεί να ξαναβγούμε στο πέλαγος. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που κάνει η Μαρία Αγγελίδου με την Οδύσσειά της: μας θυμίζει ότι οι περιπέτειες –είτε του Οδυσσέα είτε οι δικές μας– δεν είναι ποτέ απλώς παρελθόν. Είναι ζωντανές, περιμένουν τη δική μας αφήγηση, το δικό μας βλέμμα, την επόμενη φορά που θα θελήσουμε να ξαναταξιδέψουμε.
Ανδρονίκη Λασηθιωτάκη
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

Είναι ελληνικά, με ηλικία 3.000 ετών. Έχουν μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες. Ανακατεύουν την ιστορία με τον μύθο και φτιάχνουν τα ωραιότερα παραμύθια όλων των εποχών. Είναι τα έπη του Ομήρου. Τα ομηρικά έπη είναι κατά την άποψή μου τρομερά επιδραστικά στον αναγνώστη, εκείνος που έχει την τύχη να τα διαβάσει σκαλώνει –απρόσμενα ίσως– στην ανάγκη να τα επαναδιηγηθεί. Πιθανότατα γι’ αυτό άλλωστε επιβίωσαν μέσα στους αιώνες και τις χιλιετίες. Μια νέα αφήγηση των περιπετειών του Οδυσσέα, του πολυτραγουδισμένου βασιλιά της Ιθάκης, μας έρχεται από τις εκδόσεις Καλέντη και την υπέροχη γραφή της Μαρίας Αγγελίδου. Όταν μετά από μια δεκαετία τελείωσε ο πόλεμος της Τροίας κι πόλη αλώθηκε με το παμπόνηρο τέχνασμα του Οδυσσέα, ξεκίνησαν οι Έλληνες για το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στα βασίλειά τους. Από τότε ίσως τον είχαν βάλει στο μάτι οι θεοί που αγαπούσαν τους Τρώες κι έβαλαν στο νου τους να μην τον αφήσουν τόσο εύκολα να επιστρέψει στην πατρίδα του. Κάπου εκεί αρχίζει το παραμύθι του Οδυσσέα, ανάμεσα στα κύματα, τυλιγμένο με τους ανέμους, μπλεγμένο με τη θεϊκή μανία και τα ανθρώπινα πάθη. Η Μαρία Αγγελίδου, με τρόπο ποιητικό, διηγείται στα παιδιά τις περιπέτειες του Οδυσσέα και των συντρόφων του. Κάθε νησί που υποδέχεται τα καράβια επιφυλάσσει εκπλήξεις, μερικές απ’ αυτές τόσο τρομακτικές που χαράσσουν οριστικά τη μοίρα τους. Ο Οδυσσέας ωστόσο πάντα κρατάει τα σκήπτρα της πονηριάς και της σωφροσύνης, προσπαθεί να ζυγίσει την ανάγκη με τον κίνδυνο, για να γλιτώσουν από τα δόντια των άγριων θηρίων και την εκδίκηση των θεών. Η αφήγηση της Μαρίας Αγγελίδου έχει ατμόσφαιρα και λυρισμό και προσεγγίζει τον ήρωα με τρόπο διεισδυτικό και πολύπλευρο. Υπέροχη η αφαιρετική εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου στο εξώφυλλο και το εσωτερικό! Πιάνει τον ατμοσφαιρικό παλμό της αφήγησης μοναδικά.
Ειρήνη Κούτμου, Παιδί και Βιβλίο[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]