Ο συγγραφέας εμφανέστατα διαθέτει άριστες γνώσεις για να αναπαραστήσει έξοχα την εποχή, τόσο ιστορικές, όσο και φιλοσοφικές. Οι υπαρξιακές ανησυχίες του ήρωα σχετικά με τον Θεό, τον έρωτα, τις επίγειες απολαύσεις και άλλα θέματα παρουσιάζονται αναλυτικά και ο συγγραφέας βάζει τον Ιωάννη να τις μοιράζεται με έτερους διαφορετικούς συνομιλητές –οι οποίοι ανήκουν κάποιες φορές και στο γυναικείο φύλο– μέσα σε κατά τόπους φιλοσοφικές συζητήσεις τοποθετημένες σε όλη την έκταση του βιβλίου. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα που έχουν γραφτεί για τον κόσμο της μεσογείου και της Ευρώπης τον 15ο αιώνα και ο εραστής του ιστορικού μυθιστορήματος δεν θα χάσει αν επιλέξει να του αφιερώσει λίγο από τον πολύτιμο αναγνωστικό χρόνο του.
Λεύκη Σαραντινού, tetragwno.gr

Το μυθιστόρημα «Ο προσκυνητής» θα μπορούσε να θεωρηθεί το prequel του γνωστού στην Ελλάδα μυθιστορήματος του Μίκα Βάλταρι «Ιωάννης Άγγελος».
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

Εκτός από μια μοναδική σε γλαφυρότητα αφήγηση (και ιστορικά τεκμηριωμένη) των μεγάλων αντιφάσεων του 15ου αιώνα (σχίσμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, Σύνοδος της Φλωρεντίας και της Φερράρας, οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, νέα οθωμανική πραγματικότητα στην Ανατολή), το έργο αναδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την αδύνατη συνεννόηση δύο κόσμων (του Ρωμαιοκαθολικού και της ανατολικής Ορθοδοξίας), τα βαθύτατα ρήγματα της Χριστιανικής Δύσης αλλά και της Χριστιανικής Ανατολής, την ανάδυση του Ουμανισμού και της αδέσμευτης σκέψης, τη δειλή και εντέλει ατελή επαφή μεταξύ των Οθωμανών και του Χριστιανισμού.
Το βιβλίο αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα κι ένα υπαρξιακό δοκίμιο για τη μοναξιά του διανοουμένου, τη δύσκολη θέση του σε μια κοινωνία πολλαπλών αδίστακτων εξουσιών αλλά και την εξίσου δύσκολη σχέση του με το γυναικείο φύλο.
Στο φόντο των αφηγήσεων του έργου, απεικονίζεται το πλούσιο ντεκόρ του 15ου αιώνα, από τον φόβο του θανάτου και την αναζήτηση του παραδείσου, στην ομορφιά των βιβλίων, από τις αυστηρές δυτικές πόλεις μέχρι τη σχεδόν μυθική Κωνσταντινούπολη. Με το ένα ή τον άλλο τρόπο, στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν όλες οι σημαντικές προσωπικότητες εκείνου του αιώνα, με τον οποίο «τελείωσε» και ο θεωρούμενος Μεσαίωνας.
Ο σημερινός αναγνώστης διαβάζοντάς το θα συγκρίνει αυθόρμητα τις σημερινές καταστάσεις μ’ εκείνες που θα συναντήσει μέσα στο βιβλίο. Την αδύνατη συνεννόηση διαφορετικών κόσμων –παρά τις εμπορικές σχέσεις–, την αγωνία των διανοουμένων μπροστά στον θρυμματισμένο κόσμο, την ανάδυση αυθαίρετων και συχνά ανυπόφορων εξουσιών, τη δυσκολία αλληλοκατανόησης των δύο φύλων. Αν η Ιστορία δεν διδάσκει, τουλάχιστον ανακουφίζει.
Δείτε το δημοσίευμα εδώ.

Τα ιστορικά πρόσωπα που πλαισιώνουν τον ήρωα, όπως και ο ίδιος ο Ιωάννης, είναι δέσμια του τόπου και του χρόνου. Δρουν, φιλοσοφούν, θεολογούν, ανάμεσα στη βασιλεία του ουρανού και στα βάθη της κόλασης, και πορεύονται ταλαντευόμενα ανάμεσα στο καλό και το κακό, με αβέβαια μέσα τους τα σύνορα της ηθικής. Οι εγκόσμιες απολαύσεις, οι σαρκικές, που επιφυλάσσει ο συγγραφέας στον νεαρό του ήρωα είναι η αδυναμία της σάρκας ως έκφραση της ανθρώπινης ατέλειας, της θνητότητας, και μετακινούν τον αναγνώστη από την τέρψη των αισθήσεων στην πνευματική ευχαρίστηση και την ψυχική καταβύθιση. Ο έρωτας είναι η αναζήτηση της αλήθειας μέσα σε αυτό το ευφυές μυθιστόρημα στο οποίο η Ιστορία, η φιλοσοφία και η θεολογία συμπίπτουν για να συναντηθούν με τη νεανική σκέψη και την ορμή των αισθήσεων.
Βασιλική Τζόκα, diastixo.gr