Στο «Πέταγμα των πελαργών» [ο συγγραφέας] απλώνεται στα Βαλκάνια και ριζώνει στα βάθη της Αφρικής. Με εξαιρετικά ατμοσφαιρικές περιγραφές των τόπων, αναλύσεις σε βάθος των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών, με ήρωες που διαθέτουν σάρκα και αίμα, έχουν διλήμματα, φόβους και ενδοιασμούς. Στα μυθιστορήματά του ο Γκρανζέ δεν ασχολείται με τη μάχη Καλού και Κακού μανιχαϊστικά, διότι στις μέρες μας πια το Κακό είναι παντού. Και στα θύματα και στα θηράματα. Και στους παραβάτες αλλά και στους παραβατικούς αστυνόμους. Το ζητούμενο για τον συγγραφέα είναι η ανθρωπογεωγραφία του και οι διαδρομές του που δεν γνωρίζουν από σύνορα, οι μεταμορφώσεις του, διαρκείς, γοητευτικά εξαπατητικές, αινιγματικές και ολέθριες ακόμα και για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. […] Στα μυθιστορήματά του, ωστόσο, ο Γκρανζέ εξαντλεί κι όλες τις δυνατότητες του σύγχρονου ανθρώπου να μεταμορφώνεται, να γίνεται άλλος (αλλαγή προσώπου) σε σημείο που να μπερδεύεται στο τέλος κι ο ίδιος (η ηρωίδα ερωτεύεται τον εχθρό της), αποδεικνύοντας ότι πια στις μέρες μας η ολική μεταμόρφωση να είναι πια εφικτή (το Κακό σε ρόλο του Καλού). Στο «Πέταγμα των πελαργών» ο μέγας ευεργέτης αποδεικνύεται ο τρελός επιστήμων που προσπαθεί να σώσει τον πρωτότοκο γιο θυσιάζοντας τον μικρό. Με στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, διαθέτοντας ωστόσο και όλη τη σύγχρονη παθολογία, λαθρεμπόριο, παράνομος πλουτισμός, διεθνές δίκτυο παραβατών, ο αναγνώστης θα ζήσει στην ίδια καταιγιστική αστυνομική ιστορία, και ένα βαθύτατο υπαρξιακό δράμα. Και ο Γκρανζέ θα συνενώσει για μια ακόμα φορά, επιστήμη, ιστορία, ψυχολογία, βιολογία. Ο έρωτας και ο θάνατος και σ’ αυτήν εδώ την ιστορία θα βαδίσουν κι εδώ σε μια θανάσιμη κλινοπάλη, και το τέλος απρόβλεπτο αλλά ωστόσο απόλυτα συνεπές. Για ακόμα μια φορά ένας Γκρανζέ απολαυστικός.
Ελένη Γκίκα, fractalart.gr